8 maart 2016

Fluiten uit respect

Na diverse aanrandingen en intimidaties van vrouwen door niet-Westerse mannen gedurende de oudejaarsnacht in Keulen, kwamen vrouwenrechten in het prille begin van 2016 weer helemaal op de kaart.

Aanleiding hiertoe was dat de politie en media in Keulen het verwijt kregen dat ze dit hekelige voorval angstvallig onder de pet wilden houden. Ook werd bondskanselier Angela Merkel verweten dat zij laks was gebleven en niet kordaat had opgetreden tegen de daders, uit angst voor politieke incorrectheid. Andere steden in Europa mengden zich in dit debat en sommigen maakten er melding van dat in hun land al enige tijd cursussen in de integratie van seksuele diversiteit worden aangeboden om dergelijke excessen in de kiem te smoren. Een origineel tegenoffensief kwam van Nederlandse mannen die zich in korte rokjes hadden gehesen en hiermee de straat opgingen met als antwoord: “Mannen, blijf met je poten van onze vrouwen af”.

Wauw, dacht ik met veel verbazing, verwondering en bewondering! Waar vrouwenrechten voorheen nog met een suffig en sleets of zelfs agressief imago kampten, onder andere dankzij fel protesterende feministen met blote borsten, worden ze momenteel in een rap tempo door boze politici en burgers nieuw leven ingeblazen.

Deze hernieuwde belangstelling windt er geen doekjes om. Het lichaam van een vrouw is geen publiek bezit. Naast uitzonderlijke protesten, zoals de korte rokjes-actie in Nederland, worden er in diverse grote steden in Europa handtekeningen verzameld om paal en perk te stellen aan intimidatie tegen vrouwen. Naar ze fluiten, sissen of zelfs naroepen zou bestraft moeten gaan worden.

Ik vraag mij af of dit een goede zet is. Sowieso zijn Nederlandse vrouwen mans genoeg om “Houd je bek” te roepen als ze op straat of waar dan ook grof worden bejegend. Afgezien van het feit dat sommige mannen hun bewondering of opwinding niet onder stoelen of banken kunnen steken en dit soms niet altijd eloquent voor het voetlicht kunnen brengen, resteert er nog een belangrijke vraag. Ook al verschillen mannen en vrouwen hemelsbreed van elkaar, betekent dat dat mannen nooit meer vrouwen mogen nafluiten? Ik vind van niet. Al was het maar om die ene keer wanneer het heel schalks en tegelijkertijd oprecht en respectvol gebeurt.

Maar alle gekheid op een stokje, met het correct omgaan met vrouwen op straat zijn we er nog lang niet. Seksisme op de werkvloer is een minstens zo hardnekkig verschijnsel wat ook onze aandacht en een ferme aanpak verdient. Wat dat betreft valt er nog heel wat werk te verrichten. Van het voorkomen van ongewenst seksueel getinte opmerkingen tot hetzelfde betaald krijgen voor overeenkomstig werk. Of niet gediscrimineerd worden qua carrièremogelijkheden op weg naar de top, omdat je als vrouw ervoor kiest om niet vijf dagen in de week op kantoor door te brengen omdat je ook tijd wilt overhouden voor je kroost. Met werken in deeltijd kunnen minstens zo substantiële bijdragen worden geleverd en blijft er tijd over om aandacht te besteden aan de opvoeding van toekomstig talent dat later het roer over kan nemen. Wat zou het toch prettig zijn wanneer meer mannen zich sterk zouden maken voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen op het werk. Doe mij maar zulke heren. Ik zou spontaan naar ze fluiten…

 

 

© 2016 Paperworq Productions