11 maart 2017

Internationale Vrouwendag: een nabeschouwing

Onze Internationale Vrouwendag 2017 zit er inmiddels op.

Waar vrouwen in de afgelopen eeuw en decennia reuzensprongen hebben mogen maken, waaronderactief kiesrecht (1914), handelingsbekwaamheid (1954), het recht op abortus (1984), reducering van het loonverschil tussen mannen en vrouwen, en de vrijheid om in beroepen actief te zijn die voorheen aan mannen waren voorbehouden, bespeur ik de laatste tijd flinke scheuren in deze verworvenheden, zowel in Nederland als elders in Europa.

Een schrijnend voorbeeld: pas na protesten van tienduizenden vrouwen werd vorig jaar in Polen een omstreden wetsontwerp om abortus te verbieden en strafbaar te stellen met tot vijf(!) jaar gevangenisstraf - op het nippertje tegengehouden. In de VS is het al niet veel beter gesteld, gelet op de door Donald Trump recentelijk heringevoerde Global Gag Rule, die overheidssteun aan diverse instellingen voorwaardelijk strikt koppelt aan het niet uitvoeren/begeleiden van abortus of het pogen om abortus uit de criminele sfeer te halen.

Met de opkomst van het populisme, ontwikkelt de (internationale) vrouwendag steeds meer momentum. Waar het voorheen enkel in communistische/socialistische landen en uitsluitend op één dag (8 maart) uitbundig gevierd werd, groeit het in het huidige politieke klimaat steeds meer uit tot een wereldwijd toneel van strijdbaarheid voor en door vrouwen. Het verzet van vrouwen tegen onrecht groeit, ze accepteren geen enkele vorm van ongelijkheid meer. Geen seksisme, racisme en welke andere vormen van uitsluiting dan ook.

Dichterbij huis vindt zelfs de tweede Women's March plaats. In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen laten vrouwen hun stem nog duidelijker horen. Met een rood potlood een vakje inkleuren is niet voldoende. Dit smaakt naar meer!

Vorig jaar al heeft het UWV van het ministerie van Sociale Zaken een gevoelig verlies geleden tegen procederende vrouwen, die van de rechter gelijk kregen met betrekking tot hun eis van uitbetaling met terugwerkende kracht van ten onrechte ingehouden zwangerschapsuitkeringen aan zwangere ZZP-ers in de periode 2004-2008, een flagrante schending van het VN-Vrouwenverdrag. In de Nederlandse media en politiek zwaaien mannen helaas nog altijd de scepter. Ik word heel treurig als ik constateer dat vrouwelijke presentatoren wanneer ze net even wat vuriger, alerter en directer zijn, worden toegesproken of aangespoord om 'normaler' te doen en niet zo 'furieus en hekserig' te zijn. Idem dito wanneer ik kijk naar het geringe aantal deelnemende vrouwen in debatten en maatschappelijke discussies.

Als het om treurigheid wat betreft de maatschappelijke positie van vrouwen gaat, zijn de Tweede Kamerverkiezingen van dit jaar de onbetwiste winnaar. Met 28 deelnemende politieke partijen is het aantal vrouwelijke lijsttrekkers op één hand te tellen. Hoeveel erger kan het worden? Natuurlijk, als 'adjudant' of 'tweede viool' scoren ze goed. Maar waarom zijn ze tweede keus?

Vorige maand las ik een opmerkelijk interview met onze vrouwelijke minister van defensie door een (mannelijke) politiek journalist van een landelijk dagblad. Hij interviewde haar over haar vrouw-zijn: haar gezinsleven, verdere politieke ambities en ging nader in op haar leeftijd en uiterlijk. Ik vond het bijzonder vreemd dat hij benieuwd was of zij botox en fillers gebruikte. Ze draaide er omheen, aarzelend of ze het moest noemen en ontweek de vraag met de opmerking dat ze het in ieder geval niet in haar lippen liet spuiten. Want, “als je je als politicus daaraan verbindt, ben je voor eeuwig het botoxpoppetje”.

Tja, vrouwen zijn en blijven onzeker. Iets waar hoog geblondeerde politici van mannelijke kunne jammer genoeg geen boodschap aan schijnen te hebben.

Hopelijk kunnen onze gekozen vrouwelijke politici na de Tweede Kamerverkiezingen inspiratie putten uit IJsland, dat een politieke wereldprimeur heeft weten te bewerkstelligen. Niet alleen bestaat daar 50% van het parlement uit vrouwen, ook gaat de loonkloof tussen mannen en vrouwen daar gedicht worden. Sterker nog, vanaf 2022 is ongelijkheid in beloning tussen mannen en vrouwen zelfs strafbaar! Een lovenswaardig initiatief dat applaus en wereldwijde navolging verdient. Petje af, IJsland!

 

 

© 2017 Paperworq Productions